Football In Love

          ในฐานะที่ผมมีความชอบและความรักในกีฬาประเภทนี้ ซึ่งมันเริ่มตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่อาจทราบได้ รู้เพียงว่าได้ติดตาม ใกล้ชิด ทั้งในฐานะผู้เล่น ผู้ชม หรือผู้อ่าน มานานมากแล้ว มากจนไม่อาจจะทอดทิ้งหรือแกล้งลืมมันไปได้

          จะด้วยเหตุผลใดก็ตาม ความฝันของตัวเองที่ยังคงค้างคาอยู่ในใจมานานว่าโตขึ้นอยากเป็นอะไร ผมเองเคยตอบคำถามนี้กับตัวเองว่า เป็นอะไรก็ได้ที่ได้อยู่ใกล้ชิดในสิ่งที่เรารัก นั่นคือ “ฟุตบอล”

          ถึงตอนนี้ฝันของผมจะยังไม่อาจเป็นจริงได้ แต่การได้นั่งชมการแข่งขันในสนาม การอ่านหนังสือพิมพ์ นิตยสารที่เกี่ยวข้อง การได้สนทนาภาษาลูกหนังกับเพื่อนกลุ่มเดียวกัน มันก็คือความสุขที่สามารถทำได้และมันไม่ไกลจากความฝัน

          งานเขียน เป็นอีกหนึ่งอย่างที่ผมต้องการจะทำ แม้จะไม่มีประสบการณ์ ไม่มีทักษะ มีเพียงความรู้เบื้องตันกับการเขียนเรียงความตั้งแต่สมัยเรียนประถมศึกษา ว่าจะต้องมี คำนำ เนื้อเรื่อง สรุป แต่ในส่วนตัวเชื่อเหลือเกินว่างานเขียนมันมีมากกว่านั้น

          ไม่มีใครจะมาตรวจสอบเราว่าเราใช้ภาษาถูกต้องหรือไม่ มีกระบวนการตามหลักภาษาไทยหรือเปล่า ในการอ่านหนังสือหรือบทความต่างๆ ผมเชื่อว่าหลายคนสนใจที่เนื้อหา หรือสิ่งที่ผู้เขียนต้องการสื่อถึงหรือนำเสนอออกไป ความรู้สึกของผู้อ่านหลังจากได้ซึมซับงานเขียนของเรานั่นต่างหากคือคำตอบของเราว่างานเขียนของเราดีหรือแย่อย่างไร

          งานเขียนของผมทุกชิ้นต่อจากนี้ จึงเป็นสิ่งที่ผมต้องการนำเสนอในสิ่งที่ผมเรียกมันว่า “ความรัก” ที่มีให้กับ “ฟุตบอล” มันจะเป็นมุมมองของผมอีกด้านหนึ่งซึ่งอาจจะเหมือนหรือต่างจากคอลัมป์นิสมืออาชีพอีกหลายท่าน

          แต่เชื่อเหลือเกินว่ามันจะสามารถสร้างรอยยิ้มและความสุขให้กับผู้อ่านได้

          จุดเริ่มต้นของความรักต่อกีฬาชนิดนี้ ผมเองไม่อาจจำได้ รู้เพียงว่าผมโตมากับกีฬา พ่อผมเป็นครูพละ ผมติดตามพ่อผมไปทุกที่ที่มีกีฬา และพ่อเองก็คุมกีฬาโรงเรียนหลายประเภท ฟุตบอล วอลเลย์บอล กรีฑา พ่อทำหมด โดยเฉพาะมวย ทั้งมวยไทยและมวยสากลสมัครเล่น

          ผมจำได้ว่าพ่อคุมมวยสากลไปแข่งระดับเขตหลายครั้ง (แทบทุกปี) จนไปถึงในระดับกีฬาแห่งชาติ ผมก็มีโอกาสเป็นผู้ติดตาม 2 ครั้ง (สุราษฎร์ธานีกับสุพรรณบุรี)  

          ผมภูมิใจในตัวพ่อผมนะ แม้หลายคนอาจจะบอกว่าครูพละทำงานสบาย มีแต่ซ้อมกับแข่ง ไม่ค่อยสอนแต่เพราะพ่อผม ทำให้เกิดดาวเด่นด้านกีฬาที่พัฒนาตัวเองไปจนติดทีมชาติหลายคน (ไม่ขอเอ่ยนามครับ)

          เหตุที่ผมคลุกคลีกับพ่อผมมาแต่เล็ก ดังนั้น เชื้อไวรัสที่เรียกว่ากีฬาจึงติดตัวผมมาตั้งแต่เกิด ผมเล่นกีฬาได้หลายชนิด แต่ที่ทำได้ดีที่สุดคือฟุตบอล แม้จะตัวเล็กแต่อาศัยลูกขยันพัฒนาตัวเองจนเพื่อนๆ พี่ๆ ยอมรับ

          ผมได้รับโอกาสหลายครั้งจากพ่อ ที่คุมทีมที่มีผมอยู่ด้วย แต่เชื่อหรือไม่ว่าทุกทัวร์นาเม้นท์ที่พ่อคุมทีม ผมจะเป็นเพียงตัวสำรองเท่านั้น ช่วงแรกไม่เข้าใจสาเหตุ แอบเศร้า น้อยใจ ว่าทำไมเป็นเรา แต่เมื่อโตขึ้นจึงเข้าใจว่าเกมฟุตบอลมันมีอะไรมากกว่าที่เราคิด ไม่ใช่ว่าเราเล่นไม่ได้ แต่มันคือเกม เกมที่ต้องตัดสินใจว่าจะเดินหมากอย่างไร ใครเหมาะสมในแต่ละตำแหน่ง และทำอย่างไรจึงจะได้ผลการแข่งขันที่ดี

          ผมได้เรียนรู้กับพ่ออย่างมาก เมื่อโตขึ้น เป็นผู้ใหญ่ขึ้น ก็ได้เล่นให้กับทีมสถาบันที่ศึกษา แม้อาจเล่นบ้าง หยุดบ้าง เพราะสมัยนั้นมีความเชื่อว่า กีฬาไม่อาจเป็นอาชีพได้ พัฒนาการจึงหยุดตรงนั้น เหลือเพียงเล่นเพื่อความสนุก ไม่ได้เล่นเพื่อต่อยอดเป็นอาชีพ

          จนถึงปัจจุบัน แม้ผมจะห่างหายไปจากการเล่นฟุตบอลมานานหลังจากมีครอบครัว และอุบัติเหตุที่คาดไม่ถึง (เอ็นหลังหัวเข่าฉีก) ทำให้ผมไม่สามารถลงสนามได้อีกเลย แต่ด้วยหัวใจที่มอบให้กับสิ่งที่รักแล้วและไม่อาจทอดทิ้งไปได้ จึงขอมีส่วนร่วมในการแลกเปลี่ยนความคิดเกี่ยวกับฟุตบอลกับทุกๆ ท่านที่มีสิ่งที่รักเหมือนกัน

          แล้วพบกันกับบทความต่อๆ ไปครับ... Football In Love